Czasami wcale nie chcemy otrzeźwieć...
Wcale nie chcemy żyć w rzeczywistości, która nas otacza .
Czasami nawet wcale nie chcemy się z nią polubić.
Wtedy możemy przenieść się do innego świata (czasu) za pomocą wyobraźni. Wyobrażając sobie coś dobrego
-dla nas najlepszego.
Wtedy właśnie wyobraźnia sprawia, że nie chcemy przytomnieć.
Ja za pomocą tej fantastycznej umiejętności stwarzam swój cudowny świat .
Świat, który teraz jest nienamacalny. Świat, który kiedyś był dla mnie wszystkim, a teraz jest już tylko złudzeniem.
Podróżuję każdego dnia po tym barwnym świecie, pachnącym cynamonem i wanilią.
Podróżuję z konkretnego powodu, sprawiając, że podróż sama w sobie staje się celem.
I wiesz, co?
Wcale nie jest mi smutno, że to tylko wyobraźnia.

CLIK

Staram się

"Człowiek przewartościowuje swoje życie za każdym razem, który sprawia, że jest mu ciężko,
Że ma dość
Że mógłby się poddać
Że chciałby się poddać, ale...

W moim przypadku tak łatwo, ot tak, się nie da taki TYP."
                                           
                                                                                                                            Humoreshka 2012
                                                                                                                                                                    

Na zdjęciach złapane chwile z kilkudniowego wypadu poprzedzającego wskok do Nowego Roku.Ludzie, którzy sprawili, że moja twarz śmiała się "pomimo"a dusza fruwała i magiczne emocje odczuwała.
Słońce mocno grzało i odwagi mi dodawało-tak, tak wiem dlaczego... bo to czuje i to mnie buduje...

 Dziękuję Ci !

Koniec świata

"Czasami by zebrać myśli niewiele potrzeba, czasami trzeba, aż za dużo. Czasami ta nieodparta chęć rodzi się z niczego, a czasami z wszystkiego. Czyli czego? Tego; gdzie żyję, jak żyję i czy pamiętam kim jestem, a może kim byłam...?"

                                                                                                                 Humoreshka 2012
                                                                                                                                                                

Dla mnie koniec świata miał miejsce 28 dni temu. Od tego dnia zmieniło się wszystko - na dwie strony. Życie? Ono toczy się dalej, nie zatrzyma się i nie zaczeka, aż pozbieram się, bo właśnie ja przeżywam największą tragedię, która mogła mnie spotkać. Czuję od Sandry siłę, która popycha mnie do przodu i głos, który krzyczy mi do ucha: "Nie zatrzymuj się, idź dalej." Wiem, że tak zrobię i tak, na pewno będzie, bo ona mnie w tym wesprze, więc, na pewno temu podołam. Ale jeszcze nie teraz. Właśnie, co teraz? Co ze mną będzie? Czy dam radę działać do końca życia w istnieniu, które już nigdy nie da mi takiej samej radości co niecały miesiąc temu? Nie wiem. I pewnie długo nie będę umiała, albo wcale nie odpowiem sobie na tak wiele pytań, które rodzą się w mojej głowie. Na ten moment tylko jednego jestem pewna! Muszę zrobić pauzę w życiu. Nie wiem, ile będzie trwała, czy to będą 2 tygodnie, miesiąc, pół roku czy rok. Ta pauza jest znaczącą częścią emocji, które teraz są we mnie. Pauza. Teraz tylko na nią jest u mnie czas. Trzymajcie za mnie mocno kciuki, przydadzą się na pewno.

P.S. Wesołych świąt - żeby chociaż dla Was takie były.

Prawdy życiowe

"24. Przypadki chodzą po ludziach albo to my chodzimy po nich."
Z pewnego zeszytu, który teraz jest jedną z najważniejszych dla mnie rzeczy. Studiuję namiętnie każdą jego kartkę i za każdym razem gdy tylko do niego zaglądam dostrzegam na nowo-nowe znaczenia zapisków, które tak bardzo uczą mnie zrozumieć wiele z tego, co było dla mnie wcześniej  nie do pojęcia. Przede wszystkim uczą mnie doceniać, najzwyczajniej w świecie doceniać pewne wartości, których wcześniej nawet nie dostrzegałam. Bez zbędnych wyjaśnień, bo tylko ja wiem tak naprawdę, jakie to wszystko ma znaczenie. Po prostu. Dziękuje...